ความกังวลของฉัน
-1-
ความกังวลของฉัน
ฉันกำลังเดินไปในทิศทางไหน ฉันกำลังค้นหาสิ่งใด
และช่วงเวลาที่ผ่านมาฉันทำอะไร ... มันสูญค่ารึเปล่า
ฉันเชื่ออยู่ทุกเมื่อว่าที่เป็นอยู่ฉันมีความสุข
ฉันกำลังหลอกตัวเองงั้นเหรอ
ทำไมฉันถึงสึกว่าตัวเองไม่ประสบความสำเร็จในชีวิตเสียเลย
ทุกวันนี้ฉันยังไม่ได้เริ่มทำงาน
ชีวิตตลอด 24 ปีจึงยุ่งอยู่กับการเรียน
และก็คงเรียนต่อไปเรื่อยๆ เท่าที่จะเรียนได้
คนที่เรียนสูงๆ หลายครั้งก็ใช่ว่าจะสบาย
เพราะเมื่อเราเริ่มอายุมากขึ้น มากขึ้น
แล้วย้อนกลับมามองตัวเอง ... ที่ยังดูแลตัวเองได้ไม่เต็มที่
ในขณะที่พี่สาวของฉันส่งเงินเลี้ยงพ่อแม่ได้แล้ว
ฉันต้องต่อสู้กับความรู้สึกต่ำต้อยเหล่านี้
เพราะฉันเองก็อยากที่จะทำอย่างนั้นได้บ้าง
ถึงกระนั้นเองสิ่งที่พ่อแม่ฉันต้องการคงไม่ใช่เงินหรอก
แล้วฉันควรทำอย่างไรให้ท่านมีความสุข
ในเมื่อทุกวันนี้เราดูเหมือนจูนกันไม่ติดเสียที
ณ ห้วงเวลานี้ฉันกำลังเตรียมสอบ
จะพูดว่าเตรียมก็คงไม่ได้ เพราะไม่ได้อ่านหนังสือเป็นบ้าเป็นหลัง
ฉันไม่ใช่คนเก่ง คนขยัน ออกจะขี้เกียจด้วยซ้ำ
แต่ทุกคนก็มองว่าฉัน ...
ฉันต่อสู้กับการคาดหวังเหล่านั้น
จนถึงจุดหนึ่งที่เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อ หากฉันพลาดล่ะ
ฉันจะทนกับความรู้สึกผิดหวังได้มากน้อยแค่ไหน
ฉันค่อยๆ ไล่ชื่อผู้สมัคร
บางทีก็นึกเอาชื่อคนเหล่านั้นมาพิมพ์ลงใน google
เขาจบจิตรกรรม เขาจบประวัติศาสตร์ศิลป์
บางคนคร่ำหวอดอยุ่ในวงการศิลปะ บางคนเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัย
แล้วฉันมีอะไรไปสู้กับเขา
แล้วไง
แล้วไงล่ะ
ฉันคงทำให้ดีที่สุดเพราะท้ายสุดแล้ว
เมื่อมองกลับไปในอดีต
ฉันก็ทำ ...
ในสิ่งที่คิดว่าทำไม่ได้
มาตั้งมากมาย
สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ความกังวลใจก็เป็นแค่ความกังวลใจ
คนรอบข้างจะคิดอย่างไร
อย่าเอาคำนินทาว่ากล่าวมาเป็นสิ่งของ
ใส่ภาชนะที่เรียกว่าหูให้หนักอีกต่อไปเลย
...
...
...
ในความไม่มั่นใจฉันก็หวังว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นกับฉัน
เหมือนกับทุกครั้งที่ฉันอยากให้มันเกิด
:)